Pierce that Nipple!

Φτάνει Πια!

2007-03-21T17:52:00.000+02:00

Εμείς οι Έλληνες πολίτες ζούμε, σε καθημερινή πλέον βάση, μια απαξίωση σε βάρος μας. Σε κανέναν άλλο τομέα της Διοίκησης της χώρας μας η απαξίωση αυτή δεν είναι πιο έντονη απ' ότι στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που παίρνει τη μορφή τυφλής βίας εναντίον συμπολιτών μας.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, όταν αυτή εκδηλώνεται με την συγκάλυψη της έκνομης δράσης λίγων αστυνομικών.

Διαμαρτυρόμαστε για την απαξίωση σε βάρος μας, που αποτελεί η ανείπωτη ταλαιπωρία για την έκδοση διαβατηρίου και ταυτότητας.

Φτάνει πιά! Ζητούμε τη λήψη συγκεκριμένων μέτρων για να σταματήσει η απαξίωση σε βάρος των Ελλήνων πολιτών.

Ζητούμε:

Τον απόλυτο σεβασμό προς την προσωπικότητα και την αξιοπρέπεια των πολιτών.

Την αποκατάσταση, με έργα και πράξεις, της αξιοπιστίας της Ελληνικής Αστυνομίας στην οποία έχει ανατεθεί η τήρηση της έννομης τάξης.

Τον άμεσο εξορθολογισμό διαδικασιών για την έκδοση διαβατηρίων και ταυτοτήτων.

Ζητούμε αυτά που θα έπρεπε να είναι αυτονόητα σε μια δημοκρατική κοινωνία στον 21ο αιώνα.

Μια πρωτοβουλία των ιστολογίων: Αμπελοφιλοσοφίες, αναΜόρφωση-ιστολόγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεύθερος Σκοπευτής, Ιστολόγιον, ΚΑΙ βλέπω ΚΑΙ ακούω ΚΑΙ μιλάω, Καλτσόβρακο, Λαπούτα, Λευκός Θόρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρένια, Με Νταούλια και Ζουρνάδες, Στέφανος Ν. Παπανώτας, το χέρι, Ψιλικατζού, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone

Πάρτε μέρος στην πρωτοβουλία μας.

tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

Gay Eskimo

2007-03-21T03:59:00.000+02:00

Είναι απίστευτο τι μπορείς να βρεις κατά τύχη στο YouTube! Δείτε αυτούς τους τύπους πώς κατέκτησαν τη δόξα!

Αν κάνετε search στο YouTube το Gay Eskimo θα βρείτε πολλές παραλλαγές και video clip χρηστών. Καλή Διασκέδαση!!

Χωρίς Τίτλο (ακόμα) - Μέρος 2ο

2007-03-15T18:41:00.000+02:00

ΟΝΕΙΡΟ:

Μια υπέροχη λευκότητα με κατακλύζει. Τόσο ήρεμη και καθησυχαστική, σχεδόν μητρική. Ίσια μπροστά μου υπάρχει ένας πίνακας που απεικονίζει ένα τοπίο, μια αδιάφορη τοποθεσία. Με κάποιο τρόπο σου δίνει την αίσθηση πως εκεί θα έπρεπε να υπάρχει παράθυρο. Χαμένος στο τοπίο ακούω το ρυθμικό χτύπημα γραφομηχανής, τακ τακ τακ. Κοιτάω τα χέρια μου καθώς τα δάχτυλά μου χτυπούν τα πλήκτρα ανελέητα, μιας γραφομηχανής χωρίς χαρτί. Έτοιμος να κυριευτώ από τον πανικό αναρωτιέμαι τι μπορεί να γράφω. Πώς γίνεται να γράφω και τι με παρακινεί να το κάνω. Αδύνατον να συνεχίσω, σκέφτομαι, και σταματάω. Κι όμως ο ήχος δεν κοπάζει. Το ρυθμικό χτύπημα συνεχίζει να ακούγεται, αυτή τη φορά κάπως απόμακρο. Κοιτάω με απορία τα χέρια μου που παραμένουν όμως ακίνητα. Σηκώνομαι από την καρέκλα και βγαίνω από το λευκό μου δωμάτιο. Δέκα βήματα μετά υπάρχει κι άλλο ένα, ίδιο με το δικό μου, όπου γράφει κάποιος άλλος. Συνεχίζω και συναντώ κι άλλο, και μετά άλλο ένα. Έχω σαστίσει και πριν προλάβω να σκεφτώ οτιδήποτε νιώθω ένα οξύ πόνο στο σβέρκο μου και από τη λευκότητα περνάω στο σκοτάδι.

Χωρίς Τίτλο (ακόμα) - Μέρος 1ο

2007-03-08T00:11:00.000+02:00

Μόλις ξύπνησα κι έχω ένα φοβερό πονοκέφαλο. Σαν τα πολεμικά τύμπανα πανοπλιοφόρων πολεμιστών, που παρελαύνουν από το δεξί προς το αριστερό αυτί μου. Αναρωτιέμαι πού να βρίσκομαι. Νιώθω εντελώς χαμένος. Το κρύο που αισθάνομαι στο μάγουλό μου μαρτυρά πως βρίσκομαι στο πάτωμα. Μοιάζει να είναι ένα κρύο και σκληρό πάτωμα. Μωσαϊκό ή πλακάκι. Κάνω να ανοίξω τα μάτια μου. Φως τρυπώνει από τις μικρές σχισμές τους, βίαιο και με ορμή. Τα κλείνω αμέσως, αντανακλαστικά. Ο πονοκέφαλος μεγαλώνει. Τα τύμπανα ακούγονται εντονότερα τώρα. Λες και ο στρατός συνάντησε τον αντίπαλό του και είναι έτοιμος για μάχη. Πρέπει να σηκωθώ, να δω πού βρίσκομαι. Ψάχνω να βρω μια κρυμμένη πηγή ενέργειας. Βάζω τα χέρια μου με τις παλάμες στο πάτωμα, δίπλα στα πλευρά μου. Σφίγγω το στόμα μου και τα μάτια μου, για την ύστατη προσπάθεια. Τα τύμπανα στο κεφάλι μου μοιάζουν να χτυπούν τώρα στο ρυθμό που ορίζω εγώ. Νιώθω το κρύο να απομακρύνεται από το μάγουλό μου. Πρέπει να σηκωθώ ξανασκέφτομαι. Ανασηκώνομαι. Στηρίζομαι στους αγκώνες μου και στα γόνατα. Κάνω άλλη μια απόπειρα να ανοίξω τα μάτια μου. Αυτή τη φορά ξέρω τι περιμένω και το κάνω σιγά σιγά. Φαίνεται να ελέγχω το μαινόμενο φως. Τα τύμπανα έχουν σταματήσει για λίγο. Σχεδόν αισθάνομαι τη νίκη μου απέναντι στο ανυπάκουο σώμα μου. Ένας στριγκός ήχος διαπερνά το μυαλό μου, με συνταράσσει ολόκληρο. Κλείνω τα μάτια μου για να προστατευτώ, όμως νιώθω το κορμί μου να τραντάζεται από την πτώση. Το κρύο πάτωμα στο μάγουλό μου είναι το τελευταίο που θυμάμαι πριν σκοτεινιάσουν πάλι τα πάντα.

Χριστούγεννα ρε!

2006-12-27T16:34:00.000+02:00

Σας παραπέμπω σε ένα αγαπημένο ήρωα της νιώτης μου... Το όνομά του Bob the Freak. Πριν γίνει γνωστός ο Bob ο Σφουγγαράκης παρακαλώ. Για να ξέρουμε τι λέμε κιόλας! Κάντε λοιπόν κλικ εδώ ---> Bob the Freak
Ρίξτε και μια ματιά στο υπόλοιπο blog... Τόση δουλειά πέφτει... Ψευτοκουλτουριάρηδες! Χο-Χο-Χο!

Λίγο γέλιο για τις γιορτές...

2006-12-27T01:09:00.000+02:00

Μετά από Δημόσια Αίτηση (public demand) παραθέτω ένα αγαπημένο βίντεο και αναρωτιέμαι... Πώς έκανε καριέρα αυτός ο τύπος μετά από αυτή την ταινία?! - Για όσους ενδιαφέρονται η ταινία είναι η "Χούλιγκανς" και το συγκεκριμένο βίντεο είναι σε remix έκδοση, από έναν φοβερό τυπά, για να βγάλει περισσότερο γέλιο. Απολαύστε!

Babel!

2006-12-10T16:49:00.000+02:00

Πρόσφατα κατάφερα και είδα την καινούρια ταινία του Alejandro González Iñárritu. Για όσους δεν γνωρίζουν το όνομα, όπως κι εγώ άλλωστε, είναι ο σκηνοθέτης του '21 Grams' και 'Amores perros', ταινίες αρκετά γνωστές και βραβευμένες.
Το Babel λοιπόν κινείται περισσότερο στο τέμπο του '21 Grams', ακολουθώντας τη δοκιμασμένη και επιτυχημένη συνταγή. Η βασική ιδέα είναι η συσχέτιση 4 διαφορετικών πολιτισμών με αφορμή ένα τυχαίο περιστατικό. Ένα εθνικο-κοινωνικό μωσαϊκό χτίζεται με μεγάλη επιδεξιότητα από το σκηνοθέτη, έστω κι αν μερικές φορές παρατηρείται κάποια υπερβολή. Το πραγματικά εκπληκτικό επίτευγμα είναι το πέρασμα από τη μια ιστορία στην άλλη, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς πόσο διαφορετικά σημεία του κόσμου επισκέπτεται οπτικά. Από το Μαρόκκο στην Αμερική, κι από εκεί στην Ιαπωνία και το Μεξικό! Ο ρυθμός της ταινίας είναι αργός και επιβλητικός, αναγκάζοντας τον θεατή να μένει καρφωμένος στη θέση του, διατηρώντας τις αισθήσεις του σε πλήρη εγρήγορση. Σκληρα αληθινή, πολλές φορές τραντάζει τα θεμέλια της σύγχρονής πραγματικότητας. Μοιραία κάποιες στιγμές θυμίζουν έντονα το '21 Grams' όχι όμως σε σημείο να προκαλείται δυσφορία.
Οι ηθοποιοί στέκονται πολύ καλά, ειδικά οι λιγότερο γνωστοί που ομολογουμένως συμμετέχουν σε μια ταινία που μπορεί να ανεβάσει την καριέρα τους. Προσωπικά θα σταθώ στην ερμηνεία του Brad Pitt ο οποίος έπαιξε πολύ καλά, όμως από την πρώτη στιγμή που τον είδα είπα: "Εδώ θα ταίριαζε και ο George Clooney", και αυτό δεν μπορεί να είναι καλό.
Σε γενικές γραμμές η ταινία δεν απευθύνεται στο ευρύ κοινό, μιας απαιτεί τη σιωπηλή συνενοχή του θεατή, ακριβώς όπως και στο '21 Grams'. Αξίζει να το δουν πάντως όλοι, ακόμα κι αν το κάνουν για να δοκιμάσουν την αντοχή τους. Σίγουρα θα κερδίσει θαυμασμό και εκτίμηση, πράγμα που φαίνεται και από τις ως τώρα κριτικές.

Αυτή η ίδια μελαγχολία...

2006-11-30T15:17:00.000+02:00

Μετά το Μιλάνο σειρά είχε το Βέλγιο. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν κουρασμένος από το προηγούμενο ταξίδι και ξεκινούσα με κάπως πεσμένη διάθεση. Όμως όλα άλλαξαν στη Γάνδη. Καταπληκτική πόλη, με ευγενικούς ανθρώπους και πραγματικό πολιτισμό. Πολιτισμό που κληρονόμησαν οι σύγχρονοι και διατηρούν με αγάπη. Πέρασαν οι μέρες και η διάθεσή μου έφτιαχνε όλο και περισσότερο. Με την επιστροφή όμως ήρθα αντιμέτωπος με την κλασική, ελληνική πραγματικότητα! Άρχισε με την ασχήμια της συμεριφοράς των Ελλήνων (ο οδηγός στο λεωφορείο από το αεροδρόμιο έβρισε έναν επιβάτη επειδή έκανε λάθος τη στάση και επειδή ήταν πακιστανός) και συνέχισε με την ασχήμια στο δρόμο (σκουπίδια παντού, λάσπες, φωνές, κόρνες, ααααααααααααααα!). Τώρα κάθομαι κλεισμένος στο σπίτι (χωρίς τηλεόραση βέβαια γιατί έγινε και το θέμα με το βοσκό που σκότωσε 5 άτομα γιατί του πατούσαν το τριφύλλι!) και περιμένω να ξεχάσω τη Γάνδη γιατί αλλιώς ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΑΛΕΥΩ! Κοιτάω βέβαια στα κρυφά τα αεροπορικά εισιτήρια μπας και την κάνω πάλι.....

Viva Italia!

2006-11-23T01:39:00.000+02:00

Πρόσφατα βρέθηκα στην Ιταλία για μια έκθεση ΜΟΤΟ. Συγκεκριμένα πήγα στο Μιλάνο. Εκεί είδα μια από τις ωραιότερες καθολικές εκκλησίες στο Duomo ...

... Πήγα στο μαγαζί της Ferrari και είδα το μονοθέσιο ...

.. Πήγα στα μαγαζιά αλλά το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν να χαζέψω τη βιτρίνα της Prada ...

... Φυσικά έμεινα άφωνος μπροστά στην αυτού μεγαλειότητα YAMAHA του ROSSI ...

... Αλλά αυτό που ακολουθεί με τρέλανε πραγματικά!!!

Αφιερωμένο σε όλους! Άντε στην υγειά μας!

Τραβεστί γλώσσα...ή ο κοντός εν δράση

2006-11-16T17:33:00.000+02:00

Κάθομαι και παρακολουθώ τα αθλητικά στο τέλος των δελτίων ειδήσεων με την ίδια όρεξη που βλέπω διαφημίσεις. Μερικές φορές ο μόνος λόγος για μην κάνω zap! είναι η φιγούρα της Ζέτας που τόσα χρόνια μας έχει υπηρετήσει στο είδος. Αρχίζει με τις ειδήσεις για το μπάσκετ (επίκαιρο λόγω Euroleague) και συνεχίζει με ελληνικό πρωτάθλημα. Και να σου πετάει και το νέο του όνομα, βασικό συστατικό της αναμόρφωσης και διατήρησής του, super liga. Ή μήπως να έλεγα σούπερ λίγκα, μιας και στη συνέχεια ακολουθεί η γενική. Λέει η Ζέτα, και όχι μόνο αυτή αλλά οι πάντες, της σούπερ λίγκας. Κι αναρωτιέμαι... Το σούπερ θεωρείται ουσιαστικό; Κι αν ναι, δεν πρέπει να λέμε της σούπερας λίγκας; Μήπως όμως γράφεται σουπερλίγκα; Σα να λέμε υπεράνθρωπος.
Ας φύγουμε όμως από το παράδειγμα της σούπερ λίγκας (ξεκόλλα όπως είπε και μια φίλη) και ας το γενικεύσουμε. Καθημερινά παρατηρώ να ενσωματώνονται ξένα στοιχεία στη γλώσσα μας και δε βλέπω αντίδραση καμιά. Θα περίμενα τουλάχιστον από αυτούς που τη χειρίζονται καθημερινά και σε επίπεδο πρόσβασης πανελλαδικό (δημοσιογράφοι) να προστάτευαν τον κόσμο, ειδικά όσους δεν έχουν το γνωστικό υπόβαθρο να αναπτύξουν ορισμένες άμυνες. Έτσι θα περίμενα να μη λένε "της σούπερ λίγκας" μόνο και μόνο επειδή το λέει ο Ντέμης ή ο Κόκκαλης ή ο Βαρδινογιάννης, αλλά ¨της σούπερ λίγκας". Βέβαια θα μου λέγατε ότι αυτό που περιμένω από τους δημοσιογράφους είναι κάπως παράλογο, μιας και είναι αυτοί που έφεραν στην Ελλάδα την αμερικάνικη έκφραση "καυτή πατάτα". Κουτή πατάτα θα έλεγα εγώ και πιο πολύ κουτή λίγκα.
Συμπέρασμα; Το σοβαρό είναι πως γινόμαστε θύματα και θύτες στο μεγάλο έγκλημα κατά της γλώσσας. Ίσως θα έπρεπε να σκεφτούμε 2 φορές πριν ξεστομίσουμε μια πρόταση. Το πιο ελεφρύ ειναι πως τα μεγάλα κεφάλια που διοικούν το ελληνικό, κατά τα άλλα, ποδόσφαιρο έκτος από τα βίτσια τους μας επιβάλουν και τη σημειολογία τους.
Α ρε κοντέ (όπως θα έλεγε κι ένα φιλαράκι ΑΕΚτζής) έσωσες το ποδόσφαιρο από το βούρκο, μας έδωσες καινούρια λέξη, τι άλλο να περιμένουμε από τη μεγαλειότητά σου; (γενικεύστε το αυτό)

Γυναίκες, Γυναίκες ... και πάλι Γυναίκες!

2006-11-13T19:39:00.000+02:00

Για ακόμα μια φορά αρχίζω ένα post με αλκοόλ στο πλάι. Να'ναι καλά τα περισσευούμενα μπυράκια στο ψυγείο. Γυναίκες λοιπόν το θέμα του post. Ωραίο πράγμα η γυναίκα... Καλύτερο βέβαια οι περισσότερες γυναίκες. Και δεν το εννοώ στενά σεξουαλικά. Μια γυναίκα μπορεί να σε εκτονώσει με απίστευτους τρόπους (τώρα εννοώ κυρίως σεξουαλικά!). Για παράδειγμα εκεί που είσαι πτώμα και δε θες να ακούσεις κουβέντα, μια γυναίκα μπορεί να αλλάξει τα πάντα, ακόμα κι αν δεν κυνηγάς τίποτα. Και το πιο καλό είναι όταν ακριβώς δεν κυνηγάς τίποτα! Τότε μπορεί να ακούσεις τα πιο απίστευτα πράγματα.
Κρατάω την υπόσχεση για περιορισμένα posts και πηγαίνω κατ'ευθείαν στο συμπέρασμα:
Οι γυναίκες είναι απίστευτο πράγμα - Πιο απίστευτο όμως είναι όταν τις σατυρίζει το Family Guy!

Φόβος και παράνοια...!

2006-11-12T18:38:00.000+02:00

Καθομαι και τσιγκλάω το pc μου κατά τα γνωστά.Έχω απίστευτη δουκειά για τη σχολή, για τον πατέρα μου, για το σπίτι και όμως εγώ κάθομαι και τσιγκλάω το pc. Δεν μπορω όμως να παραβλέψω το γεγονός ότι σήμερα είναι Κυριακή. Μια μόλις μέρα έμεινε μέχρι να μπω στον εβδομαδιαίο κύκλο μου. Δεν έχω παράπονο όμως... Μια χαρά είναι και λίγη ρουτίνα. Έτσι να υπάρχει και να θυμίζει τι χρειάζεται να δώσεις. Μετά τη γραφική μου εισαγωγή ας μπω στο θέμα του post.
Είμαι που λέτε με το φιλαράκι μου (μέγιστος blogger) και έχουμε βράσει λίγο ρακόμελο. Λέμε να βάλουμε και λίγη tv και να χαζέψουμε... Κι ρε φίλε έχει Χαρδαβέλα! Ε, εντάξει λέμε, ας γελάσουμε λίγο. Μιλάει ο ατάλαντος δημοσιογράφος (και όχι δεν εννοώ το Χαρδαβέλα), μιλάει κι άλλος ατάλαντος δημοσιογράφος (και πάλι δεν εννοώ τον Χαρδαβέλα, βλέπετε πρόκειται για νέα ράτσα μάλλον), μιλάει ο μάγος και ο ειδήμων. Φυσικά υπάρχει και παπάς σε όλη τη φάση αλλά όπως είναι γνωστό αυτός δεν χρειάζεται χρόνο. Διακόπτει όποιον θέλει και όποτε θέλει για να πει ό,τι θέλει. Όπως το σημείο που την είπε στο μάγο όταν του ζήτησε να κατεβάσει φωτιά από τον ουρανό και αυτός δεν μπορούσε. Φοβερό επιχείρημα για να αποδείξεις πως κάποιος δεν είναι μάγος!
Έχουμε πιει ήδη το πρώτο τεταρτάκι και δεν έχουμε βγάλει άκρη με το φιλαράκι μου. Ατέρμωνοι κύκλοι γύρω από ένα ερώτημα που στην πραγματικότητα δεν έχει απόλυτη απάντηση. Συνεχίζουν να μιλάνε ατάλαντοι δημοσιογράφοι οι οποίοι δεν το εχουν καθόλου το θέμα ελληνική γλώσσα. Αρχίζει να γίνεται κουραστική η προσπάθεια για εντυπωσιασμό που καταβάλουν κι εμείς αρχίζουμε να φωνάζουμε (...κάθεται και το αλκοόλ σιγά σιγά...καταλαβαίνετε). Αφού ρε φίλε δημοσιογράφε δεν το έχεις το σπορ... Τι μας τρως τα αυτιά, να το πω ευγενικά. Κι εγώ δεν το έχω αλλά κάθομαι στα αυγά μου. Και είναι και από το Instabul (για να προκαλέσω και το STAR!)! Καλά ούτε λόγος για τον παπά! Βρίσκεται σε ενά διαρκή αγώνα να αποδείξει κάτι το οποίο δεν έχει κατανοήσει πλήρως. Νομίζεις ότι απλά του είπε ο Μεγάλος ότι πρέπει να κερδίσει το μάγο και χρησιμιποιεί κάθε μέσο.
Πίνουμε λίγο ακόμα από το ζεστό μας βάλσαμο και έχει φτάσει η εκπομπή στο σημείο που σχεδόν οι πάντες ψιλο-δουλεύουν τον παπά. Απ'ότι φαίνεται σχέδον πάντα έρχεται αυτό το σημείο σε εκπομπές που συμμετέχουν κληρικοί. Λες και αν δε φτάσει αυτό το σημείο, η εκπομπή θεωρείται αποτυχημένη τηλεοπτικά. Πάνω λοιπόν που αρχίζουμε και γουστάρουμε λίγο τελειώνει το show! Έτσι απλά...! Κοιταζόμαστε, γελάμε και βέπουμε video Λιακόπουλου για να γελάσουμε λίγο ακόμα!
Το ηθικό δίδαγμα τωρα:

Να γράφω μικρότερα posts.
Σάββατο βράδυ ποτέ μέσα.
Αν δε γίνεται να βγεις, βάλε ραδιόφωνο.
Μαγεία υπάρχει, δεν υπάρχει.
Παπάδες υπάρχουν σίγουρα.
Το ρακόμελο σπέρνει.

Το μεγαλύτερο δίδαγμα απ'όλα όμως είναι:
ΤΑ VIDEO ΤΟΥ ΛΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ΣΚΙΖΟΥΝ! (και φυσικά εννοώ τα funel)
+ευλόγισον+

New here! - Ή μήπως όχι?!

2006-11-08T21:39:00.000+02:00

Προσπάθεια να ξανα-γράψω σε blog...Όλο γράφω και ολο τα παρατάω στη μέση.Αφού έχω φτάσει σε τέτοιο σημείο που ξεχνάω τις διευθύνσεις μου και δημιουργώ καινούριες!Ας ελπίσω πως αυτή τη φορά θα είμαι λίγο πιο συνεπής, κυρίως προς τον εαυτό μου! -Salout!